W co wierzymy

Niniejsze wyznanie wiary stanowi zwięzłe przedstawienie prawd biblijnych, którymi kieruje się nasza wspólnota. Nie jest ono uzupełnieniem ani zamiennikiem Pisma Świętego — Biblii, która jako natchnione Słowo Boże pozostaje dla nas jedynym i najwyższym autorytetem w sprawach wiary i życia. Jest natomiast naszym „wytłumaczeniem się z nadziei‟ (1 P 3,15), jaką mamy w Jezusie Chrystusie.

1. Pismo Święte

Wierzymy, że Pismo Święte — Biblia, składająca się z 39 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu — jest w całości natchnione przez Ducha Świętego i stanowi bezbłędne, prawdziwe Słowo Boże (2 Tm 3,16–17; 2 P 1,20–21). Pismo Święte jest jedynym i wystarczającym źródłem rzetelnej wiedzy o Bogu, zbawieniu i życiu chrześcijańskim. Wszelkie zasady i praktyki naszej wiary muszą jasno wynikać z jego nauczania. Interpretujemy Pismo Święte poprzez Pismo Święte, w modlitwie i we wspólnocie wierzących, z pomocą Ducha Świętego.

2. Bóg Trójjedyny

Wierzymy, że jest tylko jeden żywy i prawdziwy Bóg — wieczny, wszechmogący, wszechwiedzący, wszechobecny, święty, sprawiedliwy i miłościwy (Pwt 6,4; Iz 45,5). Ten jeden Bóg objawia się nam w trzech równorzędnych i współistotnych Osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego (Mt 28,19; 2 Kor 13,13). Każda z Osób jest w pełni Bogiem i stanowią niepodzieloną jedność.

Syn Boży, Jezus Chrystus, jest współistotny Bogu Ojcu, zrodzony z Niego w wieczności. W wyniku wcielenia przyjął pełną naturę ludzką, nie tracąc natury boskiej — jest zatem w jednej Osobie prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem (J 1,1.14; Flp 2,6–8). Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna. Jest równy Ojcu i Synowi w bóstwie, majestacie i istocie i działa w świecie i w Kościele.

Tylko Bogu Trójjedynemu należy się chwała i cześć religijna — zarówno w życiu osobistym, jak i w zbiorowym uwielbieniu („Soli Deo Gloria‟, Iz 42,8; Obj 19,10, 1 Tym 1,17). Wierzymy, że oddawanie czci religijnej stworzeniom — świętym, Marii, aniołom, a także obrazom, rzeźbom, ikonom czy relikwiom — jest grzechem bałwochwalstwa, zakazanym przez Pismo Święte (Wj 20,3–5; Kol 2,18). Wstawiennictwo jest możliwe i praktykowane za siebie nawzajem, poprzez modlitwy wyłącznie wierzących żyjących na ziemi (Jk 5,16; 1 Tm 2,1). Pismo Święte wyraźnie zakazuje wszelkich form kontaktu żyjących ze zmarłymi oraz przywoływania ich, nawet jeśli odeszli do Pana — jest to praktyka określona jako obrzydliwość (Pwt 18,10–12; Iz 8,19). Modlitwa i prośby o wstawiennictwo kierowane są wyłącznie do Boga, gdyż jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi jest Jezus Chrystus (1 Tm 2,5).

3. Człowiek i grzech

Wierzymy, że Trójjedyny Bóg stworzył cały wszechświat na swoją chwałę, a człowiek jako szczytowe dzieło stworzenia został uczyniony na Jego obraz i podobieństwo (Rdz 1,27). Celem człowieka od początku było życie w społeczności z Bogiem, w pełnej świętości i posłuszeństwie Bogu.

Jednak pierwsi ludzie zbuntowali się przeciw Bogu i wpadli w grzech (Rdz 3). Wskutek tego upadku każdy człowiek dziedziczy grzeszną naturę i przychodzi na świat oddzielony od Boga (Rz 5,12; Ef 2,1–3). W tej sytuacji człowiek nie jest w stanie o własnych siłach pojednać się z Bogiem — zbawienie jest zawsze dziełem Bożej łaski, nie ludzkiej zasługi ani możliwości. Wierzymy, że Bóg działa suwerennie i uprzedzająco wobec człowieka, wzywając go do nawrócenia. W kwestii zakresu tego powołania i roli ludzkiej woli w odpowiedzi na łaskę nasza wspólnota świadomie obejmuje dwie historyczne tradycje baptystyczne: przekonanie o suwerennym wybraniu przez Boga (baptyści partykularni) oraz przekonanie o wolności człowieka do przyjęcia lub odrzucenia Ewangelii (baptyści generalni). Obie tradycje są zakorzenione w Piśmie Świętym i od początków historycznego baptyzmu współistnieją w jego nurcie. Ostateczne pogodzenie tych prawd pozostawiamy w rękach Boga.

4. Jezus Chrystus i zbawienie

Wierzymy, że Jezus Chrystus — Syn Boży — przyjął ludzkie ciało, poczęty cudownie z Ducha Świętego i narodzony z Marii dziewicy i był całkowicie bez grzechu, głosił Ewangelię Królestwa Bożego i dokonywał cudów. Umarł na krzyżu jako jedyna, w pełni wystarczająca, dokonana w czasie, doskonała ofiara przebłagalna za grzechy wszystkich ludzi — biorąc na siebie karę, która nam się należała (Iz 53; Hbr 9,12). Trzeciego dnia zmartwychwstał cieleśnie, ukazał się uczniom, wstąpił do nieba i zasiada po prawicy Ojca, wstawiając się za nami. Przyjdzie ponownie w chwale, aby osądzić żywych i umarłych i ustanowić pełnię Królestwa Bożego.

Wierzymy, że zbawienie jest niezasłużonym darem łaski Boga, a nie nagrodą za ludzkie zasługi czy moralne życie (Ef 2,8–9). Zbawienie jest dostępne dla każdego człowieka bezpośrednio od Boga. Bóg pragnie, aby każdy człowiek został zbawiony (J 3,16; 1 Tm 2,4). Odpowiedzią na łaskę jest wiara — osobiste zaufanie Jezusowi Chrystusowi jako jedynemu Panu i Zbawicielowi. Tylko przez wiarę w Chrystusa człowiek zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem. Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi (1 Tm 2,5).

5. Duch Święty i uświęcenie

Wierzymy, że Duch Święty został zesłany przez Ojca i Syna w dniu Pięćdziesiątnicy i zamieszkuje w każdym człowieku, który uwierzył w Jezusa Chrystusa (Dz 2,38; Rz 8,9). To On przekonuje o grzechu, prowadzi do wiary, rodzi człowieka na nowo i udziela mu nowego serca (J 3,5–6; Tt 3,5). Przez Ducha Świętego wierzący otrzymują zdolność zwyciężania nad grzechem i wzrastania w uświęceniu przez całe życie (Ga 5,22–23). Duch Św. udziela także różnorakich darów ku służeniu innym wierzącym i budowaniu Ciała Chrystusa (1 Kor 12; Rz 12,6–8). Dary te są rzeczywiste i weryfikowalne — dar uzdrawiania objawia się w rzeczywistym i cudownym uzdrowieniem chorego, dar mówienia językami jest rozpoznawalny przez obcokrajowca słyszącego swój własny język, dar prorokowania ujawnia sprawy ukryte lub przyszłe, których nikt naturalnie nie mógłby znać. Wszelkie dary powinny być rozeznawane przez wspólnotę wierzących, przynosić chwałę Bogu i służyć budowaniu Kościoła, a nie zaspokajaniu próżności ludzkiej (1 Kor 14,26; 1 Tes 5,19–21).

Koniecznym owocem autentycznej wiary są dobre uczynki — nie jako podstawa zbawienia, lecz jako jego niezbędny skutek (Jk 2,17–18). Chociaż wierzący otrzymał nowe serce, do końca życia zmaga się z grzechem w sobie ze względu na upadłą naturę odziedziczoną po Adamie (Rz 7,15–25). Ci, którzy zostali obdarzeni łaską zbawienia, są adoptowanymi dziećmi Bożymi i żadna moc nie jest w stanie oderwać ich od Boga Ojca (J 10,28–29; Rz 8,38–39).

6. Kościół i zbór

Wierzymy, że Kościół jest Ciałem, Oblubienicą i pełnią Chrystusa (Ef 1,22–23). Stanowią go wszyscy ludzie z całego świata zarówno teraz, jak i na przestrzeni wieków, którzy świadomie przyjęli dar zbawienia w Jezusie Chrystusie i otrzymali Ducha Świętego. Głową Kościoła jest wyłącznie Jezus Chrystus. Kościół nie jest tożsamy z żadną określoną organizacją czy denominacją.

Wierzymy, że Kościół przejawia się w pełni w postaci lokalnych wspólnot wierzących — zborów. Zbory to dobrowolne wspólnoty ochrzczonych wyznawców i uczniów Jezusa, którzy gromadzą się, aby uwielbiać Boga, słuchać Jego Słowa, wzajemnie się budować i głosić Ewangelię światu. Każdy wierzący powinien przynależeć do lokalnego zboru. Mogą być tworzone większe struktury organizacyjne, ponad lokalne zbory, które służą wierzącym i zborom, jednak Kościół urzeczywistnia się w pełni w lokalnej wspólnocie.

Zbór składa się z członków oraz przełożonych: starszych (odpowiedzialnych za opiekę duszpasterską i biblijne nauczanie) oraz diakonów. Wierzymy, że Bóg powierzył urząd starszych, zwanych też pastorami zboru mężczyznom (1 Tm 2,12; 3,1–7; Tt 1,5–9). Kobiety mogą pełnić wiele ważnych funkcji w zborze, w tym funkcje diakonów zboru (Rz 16,1), jednak urząd starszych / pastorów jest zastrzeżony dla mężczyzn. Przełożeni (starsi/pastorzy i diakoni) są rozpoznawani i powoływani przez członków zboru. Sprawami zboru zarządza wspólnota członków na zebraniach, w duchu Chrystusa, przy zachowaniu wolności i porządku. Zbór sprawuje także dyscyplinę zborową, zgodnie z nakazem Chrystusa z Mt 18,15–17.

7. Chrzest

Wierzymy, że chrzest jest obrzędem ustanowionym przez Jezusa Chrystusa (Mt 28,19–20), który powinien być udzielany wyłącznie osobom, które świadomie uwierzyły w Jezusa Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela i dobrowolnie postanowiły stać się Jego uczniami. Chrzest udzielany jest przez zanurzenie w wodzie w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego (Mt 28,19; Dz 8,36–39).

Sam obrzęd chrztu nie odpuszcza grzechów i nie jest sakramentem zbawczym. Jest publicznym wyznaniem wiary w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego oraz widzialnym znakiem nowego narodzenia — wyrażeniem osobistej decyzji wierzącego, aby umrzeć dla grzechu i powstać do nowego życia z Chrystusem (Rz 6,3–5). Jest także wyrazem pragnienia przyłączenia się do lokalnej wspólnoty zboru, które dopełnia się przez złożenie osobistego świadectwa wiary, decyzję przełożonych i przyjęcie przez zbór (Dz 2,41.47).

8. Wieczerza Pańska

Wierzymy, że Wieczerza Pańska jest obrzędem ustanowionym przez Pana Jezusa Chrystusa dla Jego Kościoła (1 Kor 11,23–26). Jest pamiątką Jego ofiary na krzyżu, w której spożywamy chleb jako symbol ukrzyżowanego ciała Chrystusa oraz pijemy wino jako symbol Jego przelanej krwi za nasze grzechy. Sprawujemy ją, aby głosić śmierć i zmartwychwstanie Pana Jezusa aż do Jego przyjścia i odnawiać naszą społeczność z Bogiem i wierzącymi.

W Wieczerzy Pańskiej mogą uczestniczyć tylko osoby, które przyjęły Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela i dały temu wyraz poprzez chrzest na wyznanie swojej wiary. Każdy uczestniczący powinien najpierw zbadać samego siebie (1 Kor 11,28). Ci, którzy spożywają ją niegodnie, nie będąc pojednani z Bogiem ani z wierzącymi, sprowadzają na siebie sąd Boży.

9. Małżeństwo i porządek społeczny

Wierzymy, że małżeństwo jest monogamicznym związkiem jednego mężczyzny i jednej kobiety, ustanowionym przez Boga (Rdz 2,24; Ef 5,22–33). Chrześcijanin pragnący zawrzeć małżeństwo powinien łączyć się wyłącznie z innym chrześcijaninem (1 Kor 7,39). Jeśli jednak ktoś stał się chrześcijaninem już będąc w związku małżeńskim z osobą niewierzącą, takie małżeństwo jest uświęcone i należy w nim trwać, o ile chce tego również niewierzący małżonek (1 Kor 7,12–14). Celem małżeństwa jest wzajemne wsparcie małżonków, wychowanie dzieci i ochrona przed niemoralnością seksualną.

Małżeństwo jest z woli Bożej trwałym i nierozerwalnym związkiem. Rozwód uznajemy za niezgodny z wolą Bożą, choć Pismo Święte dopuszcza go w szczególnych przypadkach (Mt 19,9; 1 Kor 7,15). Szczegółowe kwestie związane z sytuacjami rozwodu i ponownego małżeństwa są rozstrzygane w ramach indywidualnego duszpasterstwa zboru.

Wierzymy również, że chrześcijanie są zobowiązani do posłuszeństwa władzy państwowej, jako ustanowionej przez Boga, o ile władza ta nie zmusza ich to do złamania Bożych praw (Rz 13,1–7; Dz 4,19–20). Oznacza to przestrzeganie prawa, okazywanie szacunku urzędnikom i modlitwę za pomyślność władz.

Wierzymy, że Kościół i państwo mają różne, ustanowione przez Boga role. Państwo odpowiada za porządek publiczny i sprawiedliwość, a Kościół za głoszenie Ewangelii i duchowe posłannictwo. Żadna ze stron nie powinna ingerować poza właściwą sobie sferę: państwo nie może narzucać wiary i przekonań religijnych, a Kościół nie szuka władzy politycznej. Sumienie człowieka jest wolne przed Bogiem i może być zobowiązane jedynie Słowem Bożym. (Rz 13,1-7; Mt 22,21; Dz 5,29; J 18,36; Gal 5,1)

10. Rzeczy ostateczne

Wierzymy, że Pan Jezus Chrystus powróci na ziemię cieleśnie i w chwale (Dz 1,11; Obj 1,7-8). Wtedy nastąpi zmartwychwstanie wszystkich ludzi we własnych ciałach — sprawiedliwych i niesprawiedliwych — oraz powszechny sąd (J 5,28–29; Dz 17,31). Szczegóły i kolejność wydarzeń towarzyszących powrotowi Chrystusa są przedmiotem różnych interpretacji biblijnych, które nasza wspólnota pozostawia otwartymi, uznając je za wtórne wobec samej pewności Jego powrotu.

Wierzymy, że bezpośrednio po śmierci dusza wierzącego przebywa z Chrystusem — jest to stan błogosławiony, choć jeszcze nie pełnia chwały, która ma nastąpić w przyszłości (Łk 23,43; Flp 1,21–23). Dusze niewierzących oczekują natomiast sądu w miejscu oddalenia od Boga. Dopiero po powszechnym zmartwychwstaniu i Sądzie Ostatecznym nastąpi ostateczny podział: sprawiedliwi zostaną obdarzeni wieczną chwałą w Królestwie Bożym, a niesprawiedliwi potępieni na wieki (Mt 25,46). Nie ma form pośrednich ani drugiej szansy po śmierci. Dzień powrotu Chrystusa będzie zakończeniem dzieła odkupienia i początkiem pełni Królestwa Bożego.

Niniejsze wyznanie wiary jest zgodne z Podstawowymi zasadami wiary Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP, Wyznaniem wiary baptystów polskich z 1930 roku, dąży też do zgodności z Londyńskim Wyznaniem Wiary Baptystów z 1689 r. oraz z Nicejsko-Konstantynopolskim Credo w zakresie nauki trynitarnej i chrystologicznej, zachowując jednocześnie baptystyczne rozumienie chrztu i Kościoła. Wyznanie to jest otwarte zarówno dla baptystów generalnych, jak i partykularnych.